بـــی تـــــــو هــرگز

 و هر سازی که میبینم بد آهنگ است .....

 بیا ره توشه برداریم قدم در راه بی برگشت بگذاریم

 ببینیم آسمان هر کجا آیا همین رنگ است ?!

 دوسِت داشتم ولي هرگز نگفتم نگفتــم تـا ز چشــــم تـو نيفتـم

نگفـتـم تــا نــدوني عاشـــقم مــن نـدوني بعــدِ تــو از پـا مي افتـم

 خيــال کـردم اگـــه روزي بـــدوني مي ري شعر جدايي رو مي خـوني

 مي ري تنها ميشم با بغض و گـريه تــوي شهــــر و ديـــار بي نشــوني !

http://asadream.us

امیدوارم حال همتون خوب باشه , منم خوبم

بعد یک سال دوباره آپ کردم

منو که یادتونه؟                  راستی ؟!

از همه ی دوستان خوبم ممنونم که در این یک سالی که  وبلاگمو آپ نمی کردم ولی نظرای

قشنگتونو دیدم و خوندم  این شد که دوباره آپ کردم . خیلی ممنون از همتون .

دوستون دارم !

نیلوفر

Ey kash sarnevesht joz in minevesht.

Az hameye doostani ke in moddat be man sar zadan mamnoonam.

Omidvaram hamatoon movafagh bashin hamishe deletoon shad bashe, be har chizo har kasiam doost darin beresin.

In akharin sher taghdim be hameye del haye asheghi ke faghat bara 1 nafar mitapand.

Az koja aghaz konam revayate ghessei ke az eshghi bas bozorg va ba shokooh sokhan migooyad,, dastane shirini ke kohan tar az ghalbe daryahast haghighate sadeye eshghi ke oo barayam be armaghan avard az koja aghaz konam,

ba avalin salam be in donyaye tohi va pooche man mana bakhshid va digar eshghi joz oo dar ghalbam jay nakhahad gereft.

oo be zendegiam pay nahad va be an lezzat bakhshid , oo ghalbam ra sarshar mikonad, sarshar az lezzat haee ke bas bi nazirand, sar shar az navaye fereshtegan va takhayolati bekro dast nayaftani.oo jame ravanam ra az faravaniye eshghash labriz misazad,

va in goone ast ke har koja pay migozaram digar tanha nistam akhar ba hamrahi chon oo chegoone mitavan tanha bood va man har gah dastanash ra jostojoo konam hamvare dar kenare man ast ,, in eshgh cheghadr davam khahad dasht, aya hargez mitavan an ra ba gozare saat sanjid ,, aknoon pasokhi nadaram tanha mitavanam begooyam ke ta an hengam ke  tamamiye setaregan besoozand va bi foroogh shavand niyazmande oo khaham bood va oo niz dar kenaram khahamaand…

    Doosetoon daram ,,,khoda negahdar,,,

                                                         من گذشته هامو دیدم

                   باورش برام محاله

                                                          که منو به شب سپردی

                  توی روزگار حسرت

                                                           سهمی از دلم نبردی

                    من به دنبال تو

                                                        تو به دنبال یه جاده به سوی فردا

                   تو گذشتی خیلی ساده  

                                                              چه گذشتی؟ که منو باز

                   به فراسویی یه حسرت

                                                           غصه آشنای من شد

                      من شدم اسیر غربت

                                                                 چه گذشتی که منو باز

                   به فراسویی یه حسرت

                                                                 غصه آشنای من شد

                     من شدم اسیر غربت !

                                        قصه تنهایی ما همه تقصیر غروره

                           دیگه اون عشق صمیمی

                                                                                از منو تو خیلی دوره

                           فرصت بودن من رفت

                                                                                    نه تو موندی نه غرورم !

                               همه لحظه هام پر از غمه

                                                                                 من یه فصل بی عبورم !

    نامه ای برای تو بهترینم 

              سلام بهمونه ی قشنگ من، برای زندگی آره اون منم ،همون دیوونه ی

      همیشگی فدای مهربونیهات ، چه میکنی با سر نوشت؟؟؟؟ دلم برات تنگ شده

       بود ، این نامه رو واست نوشت ابرا همه پیش منن ، اینجاهوا پر از غمه از غصه

   هام هر چی بگم ، چون خودت می دونی بازم کمه دیشب دلم گرفته بود، رفتم کنار

            آسمون فریاد زدم یا تو بیای، یا منو پیشت برسون حال منو اگه بخوای رنگ

            گلای قالیه جای نگاهت بد جوری تو صحنه چشام خالیه فدای تو نمیدونی

                  بی تو چه دردی کشیدم؟ حقیقتو واست بگم به آخر خط رسیدم رفتی

                 و من تنها شدم با غصه های زندگی قسمت تو سفر شدو قسمت من

                آوارگی ابرا همه پیش منن اینجاهوا پر از غمه از غصه هام هر چی بگم

                چون خودت بازم کمه دیشب دلم گرفته بود رفتم کنار آسمون فریاد زدم

                        یا تو بیای یا منو پیشت برسون حال منو اگه بخوای رنگ گلای قالیه

                           جای نگاهت بد جوری تو صحنه چشام خالیه فدای تو نمیدونی

                    بی تو چه دردی کشیدم؟ حقیقتو واست بگم دلم واست تنگ شده !

روزتولدم روفراموش کردی گفتم گرفتاری                             سالگرد آشناییمون رواز یاد بردی گفتم مشکل داری                                زیبایی لبخندم رونادیده گرفتی گفتم غصه داری                                     محبت هایم رواز یاد بردی گفتم گله داری         ولی حالا که خودم رو فراموش کردی نمیدونم چه بهانه ای واسه دلم بتراشم !

راستی دنیا چه غریبه

کار آدماش فریبه

واسه کشتن مسیحا

هر درختی یه صلیبه

زین اسبمونو بردند

نکنه راه و بدزند

توی این شب های وحشت

نکنه ماهو بدزند

بعضی یا چه پر ستاره

بعضی ها چه بی فروغن

بعضی آدما فرشته

بعضی آدما چه دروغن

            زندگی دیوانه ی فرصت هاست

                                                 درگذشت سر گذشت آرزوهاست

            اجازه هست عشق تو رو تو کــوچه ها داد بزنـم؟

               

          بی تو مهتاب شبی باز از آن کو چه گذشتم

                                      همه تن، چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

                                                         شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم

                                                                   شدم آن عاشق دیوانه که بودم

                                                 **

                            در نهانخانه جانم گل یاد تو درخشید

                                                        باغ صد خاطره خندید

                                                               عطر صد خاطره پیچید

                                             **

                     یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم

                                  پر گشودیم و در آن خلوت دل خواسته گشتیم

                                                ساعتی بر لب آن جوی نشستیم

                                                     تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت

                                                                من همه محو تماشای نگاهت 

                  آسمان صاف و شب آرام

                                  بخت خندان و زمان آرام

                                                  خوشه ماه فرو ریخته در آب

                                                        شاخه ها دست بر آورده به مهتاب

                                                                   شب و صحرا و گل سنگ

                    همه دل داده و به آواز شباهنگ 

                             یادم آید : تو من گفتی !

                                            « از این عشق حذر کن !

                                                       لحظه ای چند بر این آب نظر کن

                                                                آب، آیینه  عشق گذران است.

                تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است .

                              باش فردا که دلت با دگران است .

                                             تا فراموش کنی ، چندی از این شهر سفر کن !»

                                         با تو گفتم :

                       « حذر از عشق ؟

                                               « حذر از عشق ؟

                                           ندانم!

   
                  سفر از پیش تو ؟

                                        هرگز نتوانم

                         روز اول که دل من به تمنای تو پر زد ،

                                      چون کبوتر ، لب بام تو نشستم ،

                                          تو به من سنگ زدی ، من نه رمیدم ، نه گسستم »

              باز گفتم:« که تو صیادی و من آهوی دشتم

                                   تا به دام تو در افتم ، همه جا گشتم وگشتم

                                                      حذر از عشق ؟

                                          ندانم !

                        سفر از پیش تو هرگز نتوانم ، نتوانم .....!»

                                        ندانم !

                            سفر از پیش تو ؟

                                                       هرگز نتوانم

                             روز اول که دل من به تمنای تو پر زد ،

                                        چون کبوتر ، لب بام تو نشستم ،

                                تو به من سنگ زدی ، من نه رمیدم ، نه گسستم »

                                       باز گفتم:« که تو صیادی و من آهوی دشتم

                                                    تا به دام تو در افتم ، همه جا گشتم وگشتم

                                                      حذر از عشق ندانم

                       سفر از پیش تو هرگز نتوانم ، نتوانم .....!»

                                      اشکی از شاخه فرو ریخت

                                               مرغ شب ، ناله تلخی زد و بگریخت !

                                                         اشک در چشم تو لرزید ،

                                                                ماه بر عشق تو خندید ،

          یادم آید که دگر از تو جوابی نشنیدم .

         پای در دامن اندوه کشیدم،

          نگسستم ، نرمیدم

                                        **

             رفت در ظلمت غم آن شب و شبهای دگر هم ،

                                 نگرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم ،

                                             نکنی دیگر از آن کوچه گذر هم !

                                             بی تو ، اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم

                                       **

                                               رفت در ظلمت غم آن شب و شبهای دگر هم ،

                                                            نگرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم ،

                                                                نکنی دیگر از آن کوچه گذر هم !

                       بی تو ، اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم !

                        دیگه دوست ندارم

                                                               اون روزا که بودی با من

                                                  دیگه من دوست ندارم

                   من به تو شوقی ندارم

                                                     دیگه من چیزی ندارم

                                                       دل من دستتو خونده

                                                        دیگه من دوست ندارم

    در دور دستها كسي را مي شناسم كه قلبي وسعت دريا دارد چشمهايش امتدادي از غمگين

 ترين غروب خورشيد زندگيش وتبسم لبانش گلچيني از غنچه هاي نو شكفته بهاري است

 دستانش به اندازه تمام كهكشانها جاي دارند وقدمهايش در امتداد زندگي او را ونگاهاي

عاشقانه اش را مي شناسم نگاههاي مملو از ياس محبت گفتار محكم واستوار عظمي راسخ

 او را كه با تمام رودها برابر است او را كه وجودش سرشار از ابي بي كران است مي شناسم

 او را كه همراه نسيم صبا مي وزد اري او را مي شناسم در دور دستهاست ولي دور دستي

 كه همين نزديكيهاست خانه اش پر از سادگي وصفا كلبه اي بي ريا ومحقر او را مي شناسم

 او نيمه پنهان من است   

                              اگرابرهای آسمان باریدنشان را فراموش کنند

                               اگر خورشید درخشان درخشیدنش رافراموش کند

                                اگر ماه فروزان تابیدنش را فراموش کند 

                                 اگر پروانه سوختن شمع را فراموش کند

                                  اگر دریا تلاطم امواجش را فراموش کند

                                  ا گر مادری حق فرزندش را فراموش کند

                                 این را بدان که من هرگز فراموشت نخواهم کرد

                                   بگذار بگویم که " دوستت دارم " وهمیشه خواهم داشت

چقدر سخته تو چشماي كسي كه تمام عشقت را ازت دزديد و به جاش يك زخم هميشگي را به

         قلبت هديه داد زل بزني  !

    و به جاي اينكه لبريز كينه و نفرت بشي حس كني هنوزم دوستش داري . چقدر سخته دلت

        بخواهد سرت را باز

   به ديواري تكيه بدهي كه يك بار زير آوارغرورش همه وجودت له شده است . چقدر سخت

        است تو خيالت

 ساعت ها باهاش حرف بزني اما وقتي ديديش هيچ چيزي جز سلام نتوني بگي . چقدر سخته

       وقتي پشتت بهشه

  دونه هاي اشك گونه ها تو خيس كنه اما مجبور باشي بخندي تا نفهمه هنوزم دوستش داري .

        چقدر سخته گل

 آرزوهاتو توباغ ديگري ببيني و هزار بار تو خودت بشكني و اون وقت آروم زير لب بگي :

       گل من باغچه نو

         مبارك.!

وقتی همه کنارت باشند وباز احساس تنهایی کنی.

وقتی عاشق باشی و هیچ کس از دل عاشقت خبر نداشته باشه.

وقتی لبخند می‌زنی و توی دلت گریانی.

وقتی تو خبر داری و هیچ کس خبر نداره.

وقتی به زبان دیگران حرف می‌زنی، ولی کسی نمی‌فهمه.

وقتی فریاد می‌زنی و کسی صدات رو نمی شنوه.

وقتی تمام درها به روت بسته است....

اون وقت: دست هات را، رو به آسمان باز می‌کنی و از اعماق قلب تنها و گریانت فریاد می‌زنی که:

ای خدای بزرگ دوستت دارم، اون وقت حس می‌کنی که دیگه تنها نخواهی موند..

     شبا وقتی من و دل تنهای تنها می مونیم

              واسه هم قصه ای از روز جدایی می خونیم

                 می گم ای دل با دل آلوده به درد

                 اگر بکشم روزی ناله و درد

                   آه و نالم می گیره دامنشو

                   آتیش عشق می سوزونه تنشو

                 شبا وقتی من و دل تنهای تنها می مونیم

                  واسه هم قصه ای از روز جدایی می خونیم

                   تو مصیبت کشی ای دل می دونم

                    میون آتشی ای دل می دونم

                     داری پرپر می زنی جون می کنی

                    این و از چشمای اشک های چشمات می خونم

                     دیگه دل طفلکی دیوونه شده

                       مثل من در به در از خونه شده

                     نداره هیچ کس و این دل می دونم

                     دیوونه همدم دیوونه شده این و دل خوب میدونم !!!

          

                                                با تو بودن از تو گفتن زيباست

مثل آواز قشنگ جويبار

                                                با تو بودن از تو گفتن زيباست

                                                 با تو بودن از تو گفتن زيباست

تويي مهتاب سحر ، تويي بارون كوير